Müslümanların sayısının çoğalması üzerine müşrikler, Resulullah'ın peygamber olup olmadığını araştırmak için Nadr b. Hâris ile Utbe b. Muayt'ı Medine'deki Yahudi âlimlerine gönderip kendilerine şu talimatı vermişlerdi: "Muhammed'in durumunu onlara sorun, vasıflarını ve söylediklerini anlatın; onlar kitap ehlidir, peygamberler hakkında bizim bilmediklerimizi bilirler."

Bu iki adam, Medine'ye giderek meseleyi Yahudi âlimlerine anlattılar. Onlar da, "Muhammed'e, geçmiş zamanlarda mağaraya sığınmış gençleri; dünyanın doğusunu ve batısını dolaşmış olan adamı; rûhun ne olduğunu sorun; eğer bunları size bildirirse o bir peygamberdir, ona uyun; aksi takdirde bir falcıdır, ona istediğinizi yapabilirsiniz" dediler.

Bu hadiseden sonra ayeti kerime nazil oldu.

Bir varmış, bir yokmuş. Rengarenk çiçeklerin açtığı çok güzel bir ormanda, Tarçın adında pofuduk kuyruklu minik bir sincap yaşarmış.

Kış yaklaşırken Tarçın, yuvasına kocaman bir dağ gibi ceviz ve fındık toplamış. Ama Tarçın’ın küçük bir korkusu varmış. Kendi kendine hep, “Ya bu yiyecekler bana yetmezse? Ya kışın aç kalırsam?” dermiş. Bu yüzden yiyeceklerini hiç kimseyle paylaşmak istemiyormuş.

Bir sabah ormana lapa lapa kar yağmış. Tarçın sıcacık yuvasında otururken kapısı çalınmış: Tık, tık, tık!

Kapıyı açtığında, soğuktan titreyen minik kuş Cikcik’i görmüş. Cikcik, “Tarçın, kardan dolayı yiyecek bulamadım. Benimle bir tane fındığını paylaşır mısın?” diye sormuş. Tarçın tam “Hayır” diyecekken, ormanın en akıllısı Bilge Baykuş yanlarına uçmuş ve sevgiyle şöyle demiş: “Güzel Tarçın… Ormandaki tüm yiyecekleri bize veren Yüce Allah’tır. Allah, elindekini arkadaşlarıyla paylaşanları çok sever. Paylaşılan yiyecekler hiç eksilmez, aksine içine ‘bereket’ girer ve sevgiyle çoğalır.”

Bunu duyan Tarçın, rızkı verenin Allah olduğunu hatırlamış ve içindeki korku hemen uçup gitmiş. Gülümseyerek, “Tabii ki paylaşırım Cikcik, hadi içeri gel!” demiş.

İki arkadaş sıcacık yuvada sofraya oturmuşlar. Yemeye başlamadan önce hep birlikte “Bismillah” demişler. En tatlı fındıkları yiyip karınlarını güzelce doyurduktan sonra da kendilerine bu nimetleri veren Allah’a “Elhamdülillah” diyerek şükretmişler.

O kış Tarçın, yiyeceklerini ihtiyacı olan tüm arkadaşlarıyla paylaşmış. Bilge Baykuş’un dediği gibi, yiyecekleri hiç tükenmemiş! Çünkü yuvaya cimrilik yerine, sevgi ve Allah’ın bereketi dolmuş. Tarçın da ormanın en mutlu ve en cömert sincabı olmuş.

"Ömer Seyfettin asker bir yazardır, İstiklal savaşında birçok cephede savaşmıştır. Filistin cephesinde olan hatırasını okuyalım:

"Almanların yenilmesiyle savaş bitmiş mütareke imzalanmıştı Filistin’den çekiliyorduk bir kaç arkadaş subayla karşı tarafın subaylarıyla çekilme işlerini görüşmek için görüşmeye gittik. Karşı tarafta Fransız üniformalı bir subay bana sık sık bakıyor gözünü benden ayırmıyordu. Ben buna bir mana veremiyordum.


Fransız subay yerinden kalkıp bana doğru geldi ve nasılsın Ömer Seyfettin dedi. Beni nerden tanıyorsun ben bir yüzbaşıyım öyle tanınacak kadar üst düzey bir kumandan değilim dedim.

Ömer ben seninle İstanbul da askerî lisede beraber okudum ben falancayım deyince hayretler içinde baktım hatırladım. Hep dini Kur'an-ı eleştiren Osmanlıyı devamlı kötüleyen vatan bayrak sevgisi olmayan bir öğrenci idi amma yine de Fransız subayı olması normal değildi.
Peki, nasıl böyle oldun dedim.

Dedi ki: Ne zaman bir savaş olsa Türkler galip gelse içimde üzüntü oluyordu. Türkler kaybetse zarar görse içimde bir sevinç oluyordu, çoğu zaman kendimi ayıplıyor neden böyleyim diyordum. Bir gün Anneme ısrarla bunun sebebini sordum.

- Dayanamayacağım anlatayım dedi. İstanbul hastanesinde görevli bir Fransız doktor vardı hastaneye gidip gelirken onunla birlikte oldum ve sen o Fransız doktorun oğlusun babanın bundan haberi olmadı, şimdi sen öğrendin dedi.

Zaten babam zannettiğim çoktan ölmüştü. O hastaneye gittim şu tarihte burada çalışmış şimdi Fransa’ya dönmüş olan şu isimli doktorun adresi var mı dedim, adresi verdiler. Fransa’ya gittim babamı buldum. Olanları, Annemin sözlerini söyledim. Her şeyi unutmadım, anneni gerçekten sevmiştim dedi ve beni kabul edip nüfusuna yazdırdı. Fransız okullarında eğitimimi tamamladım ve gördüğün gibi bir Fransız subayı olarak karşındayım Ömer Seyfettin dedi.

Şimdi ben milletini bayrağını dinini eleştirenleri gördükçe acaba onlar da böyle piç mi diye düşünüyorum.???

Ömer Seyfettin

Tabi bunu duyunca delirdim. N’apıyosunuz ya dedim gittim amcaya yardım ediyorum, Canım amcam sen ne istiyorsun dedim, kartım yok dedi, doldurduk kartını dedim, al istediğin yere git bununla, hatta sen başvuru yap senin yaşına ücretsiz ulaşım dedim.

Neyse ben de doldurdum kendi kartımı metroya geldim. Baktım amca orada bekliyor hala, ne oldu dedim. Yavrum adres soracaktım beni azarlarlar diye soramadım, seni bekledim dedi. Olur mu öyle şey amcam dedim, peki nereye gidecektin sen dedim. Üsküdar Marmaray dedi. Amca Kirazlıdayız, karşı tarafta o. Nasıl buraya geldin uzak dedim. Kafasını eğdi, dur dedim anlattım ona. Burdan Yenikapıya git, ordan sarı çizgiyi takip et, Marmaraya bin, ordan 2 durak sonra Üsküdar Marmaraydasın dedim..

Baktım amca mahzun mahzun bakıyor, anlamamış durumu, tamam dedim amca gel gidiyoruz. Atladık metroya gidiyoruz Üsküdara doğru, yolumuz var da var. Muhabbet olsun diye dedim “amca sen nerelisin”. Malatya dedi. Var mı kayısı bahçesi filan dedim, dedi ki yavrum ben emekli ağır ceza hakimiyim. Vayy be dedim içimden. Onlarca kişiye müebbet dağıt, 40 yıl, 50 yıl hapis ver, sonra gel metroda kartı şaşır, ey insanoğlu...

Sonra, amca dedim Malatya'dan İstanbul'a neyle geldin dedim, uçakla mı otobüsle mi? Amca dedi ki, hatırlamıyorum...

Dedim amca valizler nerede? 3 yaşındaki çocuk gibi yüzüme baktı nerede? dedi....

O an anladım amca demans hastası, yani kişisel tarihini unutmak, kendi geçmişini silmek. Peki amca nereye dedim, "OĞLUM BENİ, ÜSKÜDAR MARMARAY’DA BEKLİYOR" Dedi.

Neyse dedim telefon nerede dedim.. Nerede dedi, dedim iş sıkıntı, neyse indik Üsküdar Marmaraya. Oturduk bekliyoruz gelen giden yok, dedim amca kimliği ver. Baktım adına soyadına, sonra bir tanıdığı aradım. Dedim böyle böyle kimdir bu yakını vs bir numara bulur musun? Sağolsun yardımcı oldu. Harbiden Malatyalıymış, kızının numarası geldi, aradım dedim gece gece rahatsız ettim ama...

Daha lafımı bitirmeden Üsküdar Marmarayda mısınız dedi evet dedim şaşırdım tabi. Dedi ki size eniştenin numarasını vericem onu arayın, aldım numarayı aradım enişteyi, dedim gece gece rahatsız ediyorum ama...

O da hemen Üsküdar Marmaray'da mısınız dedi, evet dedim. Ya herkes biliyor acaba ben mi bilmiyorum niye buradayız derken, neyse enişte geldi birazdan.

Gelir gelmez sarıldı bana, ben başladım azarlamaya demans hastası bu adam niye tek başına salıyorsunuz dışarı. 3 yaşında birini salmakla aynı şey! Kim o oğlu da burada bekliyorum diyor amca?

- Abi demans hastası, evet geçmişindeki hiçbir şeyi hatırlamıyor, doğru. Ama oğlu polisti. 3 yıl önce şehit oldu!

Ve oğluyla son telefon görüşmesinde "BABA ÜSKÜDAR MARMARAY'DA SENİ BEKLİYORUM" demişti...

Her şeyi unuttu, onu unutmuyor, arada evden kaçıp buraya geliyor. Dizlerimin bağı çözüldü. Kaldım öylece, neyse onlar gitti kafamda cümleler dolaşıyor.

Belki dedim oğlu gerçekten de oraya geliyor ama biz göremiyoruz. Sonra konu üzerinde daha sonra düşündüm. Demans hastalığı bizim de hastalığımız, toplum olarak geçmişimizi unuttuk sağa sola savruluyoruz nereye gittiğimizi bilmeden. Kim olduğumuzu unuttuk... Nereye gideceğimizi de unuttuk...

Alıntı

Cumhuriyet Dönemi Türk Halk şiirinin en güçlü şairlerinden biri olan Abdurrahim Karakoç, 7 Nisan 1932 tarihinde Kahraman­maraş'ın Elbistan ilçesinin Celâ köyünde -şimdiki adıyla Ekinözü ilçesinde - doğdu. İlkokulu köyünde okudu ve dört yılda bitirdi. Daha sonra okula gitmedi fakat çok kitap okuyarak kendini yetiştirdi.

1984 yılında sanat hayatını sürdürmek ve çocuklarım okutmak için Ankara'ya taşındı. Yazılarında ülke ve dünya gündemine ait sosyal, kültürel, sanatsal ve siyasî konularla ilgili düşüncelerini eleştirel bir üslupla kaleme aldı. Abdurrahim Karakoç'un edebiyatla ilgisi daha ilkokul yıllarında dedesinin ve babasının şiirlerim okuyup dinlemekle başladı. O, babasından Köroğlu destanım, Kerem ile Aslı hikâyesini; Yunus'un, Karacaoğlan'ın, Dadaloğlu'nun ve Seyrani'nin şiirlerini dinleyerek, ezberleyerek yetişti. Karakoç'un yayınlanan ilk şiiri bir taşlama olup bu şiir 1950 yılında Elbistan Kaymakamlığının çıkardığı "Engizek" dergisinde yayınlandı.

 images.jpg

Şiirleriyle çağdaşı olan şairleri etkilemiş olan Karakoç'un 100'ün üzerinde bestelenmiş şiiri vardır. Bunlardan Musa Eroğlu tarafından bestelenen "Mihriban", "Unutursun Mihriban'ım", "Omuzumda Sevda Yükü", Bayram Bilge Tokel tarafından bestelenen "Dağ ile Sohbet", Ekrem Çelebi tarafından bestelenen "Sultanım" adlı şiirler Türk Halk müziğimize taze bir kan kazandırmıştır.

Abdurrahim Karakoç'un şiir türündeki ilk eseri Hasan'a Mektuplar adıyla 1965 yılında yayınlandı. Diğer eserleri şunlardır: El Kulakta (1969), Vur Emri (1973), Kan Yazısı (1978), Suları Islatamadım (1983), Dosta Doğru (1984), Beşinci Mevsim (1985), Gökçekimi (1991), Akıl Karaya Vurdu, (1994), Yasaklı Rüyalar (2000), Gerdanlık -1 (2000), Parmak İzi (2002), Gerdanlık-II (2002), Gerdanlık III (2005)

Nesir türündeki düşünce, sohbet, mektup ve röportaj türündeki yazılan da Düşünce Yazılan (1990) ve Çobandan Mektuplar (1997) adlı kitaplarında topladı. Abdurrahim Karakoç, 07 Haziran 2012 tarihinde Ankara'da vefat etti. Allah rahmet eylesin.

Doğru mu, yanlış mı karar sizlerin
Biz aklın durduğu çağda yaşadık
'Ben dinsizim! ' diyen beyinsizlerin
Din dersi verdiği çağda yaşadık.

Çabuk pişsin diye zorbanın aşı
Ayıran olmadı kurudan yaşı
Keçinin kaplana her adım başı
Kırk tuzak kurduğu çağda yaşadık.

Baylar çalım sattı, bayanlar etin
Ar duvarı çürük, darbeler çetin.
Modern putçuluğun, şirkin, zilletin
Kemale erdiği çağda yaşadık.

Bazen kör kilitler vuruldu dile
Bazen armağanlar kazandı hile
Homo'nun,komo'nun, deyyusun bile
İtibar gördüğü çağda yaşadık.

Yabancısı olduk ilin, obanın
Müdür ekmeğini çaldı çobanın
Resmi dairede devlet babanın
İpe un serdiği çağda yaşadık.

Önümüz çileydi, arkamız cefa
Bir gün semtimize basmadı sefa
Mürşidin, müridin günde beş defa
Günaha girdiği çağda yaşadık.

Kimi hak adalet gördü düşünde
Kimi devlet kuşu buldu başında
Vatanseverlerin vatan dışında
Hasretlik sürdüğü çağda yaşadık.

Göz yumup izine düştük batı'nın
Tuttuk kuyruğundan haçlı atının
Pamuk yumağının, tüyün, tütünün
Nice baş yardığı çağda yaşadık.

Neler yıkmadık ki son olsun diye
Harcadık günleri gün olsun diye
Asker kaçağının şan olsun diye
Askeri vurduğu çağda yaşadık.

Dilendik, savurduk Doları, Markı
Döndükçe aşındı düzenin çarkı
Şalvarı, kasketi, gömleği, börkü
İhtiras sardığı çağda yaşadık.

Kimi vurgun vurdu döndü köşeyi
Kimi yalamakla doydu şişeyi
Kiminin ateşi, külü, maşayı
Ekmeğe dürdüğü çağda yaşadık.

Kılavuzluk yaptı körü beylerin
Seçimde sağılan sürü, beylerin
Morgtaki ölüden diri beylerin
Hâl-hatır sorduğu çağda yaşadık.

Atladık bir çağdan bir diğerine
Çıktık zirvelere, daldık derine
'Çağdaş bayanlar'ın cins beylerine
Çuvallar ördüğü çağda yaşadık.

Biri yola çıkmaz dayı bulmadan
Biri balık avlar suyu bulmadan
Birinin haftayı, ay'ı bulmadan
Milyarlar derdiği çağda yaşadık.

Baş örtüsü yasak,Türk olmak günah
Sabır ver, sabır ver ey gadir Allah!
Bulaşık basının her gün, her sabah
İslâm'ı Yerdiği çağda yaşadık.

Zorbaya rüşvettir 'nurol-çok yaşa'
Mâbutlar, kıbleler değişti hâşâ
İnsanın kâğıda, demire, taşa
Secdeye vardığı çağda yaşadık.

Görün hâlimizi biz insanların
Tutsağı olmuşuz suizanların
Her zaman her yerde müslümanların
Müslüman kırdığı çağda yaşadık.

Abdürrahim Karakoç

Hicri Yılımız; Memleketimize ve islam âleminin kurtuluşuna insanlığın hidayetine vesile olması dileğiyle.

Hicri yıl ve takvim nedir?

Hicrî takvim; Müslümanların takvimi, 1 yılı 354 ya da 355 gün olan ve 12 kameri aydan oluşan, Hz. Muhammed'in (sas) Mekke'den Medine'ye hicretini başlangıç yılı (1. yıl) kabul eden ve Ay'ın Dünya çevresinde dolanımını esas alan bir takvim sistemidir.

       Uzak ülkelerden birinde yoksul bir kunduracı ve karısı yaşarmış. Kunduracı çok iyi kalpliymiş. Fakat yaşlandığı için. Eskisi gibi çalışamıyormuş. Kazandıkları parayla ancak karınlarını doyurabiliyorlarmış. Elindeki son parayla bir parça deri almış. Akşam olduğu için yapacağı ayakkabının derisini tezgâhın üzerine bırakmış. Yatmaya gitmiş.

       Ertesi sabah her zamanki gibi erkenden kalkmış. Tezgâhın üzerine bakınca çok şaşırmış. Çünkü orada bir çift güzel ayakkabı duruyormuş.
Ayakkabılar o kadar güzelmiş ki, çok zengin biri onları satın almış. Yaşlı kunduracı kazandığı parayla iki çift ayakkabı yapacak deri almış. Derileri yine tezgâhın üzerinde bırakıp yatmış. Uyandığında iki çift ayakkabı bulmuş.

       Dükkâna gelen müşteriler ayakkabıları çok beğenmişler. Bol bol para verip satın almışlar. Kazandığı parayla bu sefer dört ayakkabılık deri satın almış. Sabah kalktığında ayakkabılar hazırmış.

Günler böyle geçip gitmiş. Yaşlı kunduracı zengin olmuş. Ama onlara bu iyiliği kimin yaptığını çok merak ediyormuş.

Bir gün karısına:

– Bize kimin yardım ettiğini çok merak ediyorum, demiş. Onlara teşekkür etmek istiyorum.

– Ozaman bu gece saklanalım. Gece olunca da gizlice bize kimin yardım ettiğini görelim, demiş karısı. O gece yine tezgâhın üzerine derileri bırakmışlar. Sessizce beklemeye başlamışlar. Gece yarısı olunca kapı açılmış. İçeriye iki minik adam girmiş. Tezgâhın yanına gelerek derilerden ayakkabı yapmışlar. Sabaha karşı da işlerini bitirip gitmişler.

Yaşlı karı koca şaşkınlıkla onları izlemişler. Onlara nasıl teşekkür edeceklerini düşünmüşler. Sonunda birer kıyafet dikmeye karar vermişler. Bir iki gece sonra da diktikleri kıyafetleri tezgâhın üzerine koymuşlar. Saklanıp minik adamların gelmesini beklemişler. Az sonra kapı çalınmış. Cüceler kıyafetleri görüp mutlu olmuşlar. Hoplaya zıplaya gitmişler. Ama bir daha da gelmemişler.

Kunduracı ve karısı iki minik adama teşekkür ettiklerini düşünüp mutlu olmuşlar. Onları hiç unutmamışlar.

Bu masalda neler öğrendik hatırlayalım.

1- Kunduracı nasıl biriymiş?

a) Çok konuşan

b) Çok gezen

c) Çok iyi kalpli biriymiş.

2- Kunduracıya kim yardım ediyormuş?

a) Civcivler

b) İki minik adam

c) Arkadaşları

3- Kunduracı ve karısı iki minik adama nasıl teşekkür etmiş?

a) Onlara birer kıyafet dikmişler.

b) Bir kağıda“Teşekkür ederiz” yazmışlar.

c) Bir kutu şeker vermişler.