Minik Sincap Tarçın ve Bereketli Fındıklar Masalı

Bir varmış, bir yokmuş. Rengarenk çiçeklerin açtığı çok güzel bir ormanda, Tarçın adında pofuduk kuyruklu minik bir sincap yaşarmış.

Kış yaklaşırken Tarçın, yuvasına kocaman bir dağ gibi ceviz ve fındık toplamış. Ama Tarçın’ın küçük bir korkusu varmış. Kendi kendine hep, “Ya bu yiyecekler bana yetmezse? Ya kışın aç kalırsam?” dermiş. Bu yüzden yiyeceklerini hiç kimseyle paylaşmak istemiyormuş.

Bir sabah ormana lapa lapa kar yağmış. Tarçın sıcacık yuvasında otururken kapısı çalınmış: Tık, tık, tık!

Kapıyı açtığında, soğuktan titreyen minik kuş Cikcik’i görmüş. Cikcik, “Tarçın, kardan dolayı yiyecek bulamadım. Benimle bir tane fındığını paylaşır mısın?” diye sormuş. Tarçın tam “Hayır” diyecekken, ormanın en akıllısı Bilge Baykuş yanlarına uçmuş ve sevgiyle şöyle demiş: “Güzel Tarçın… Ormandaki tüm yiyecekleri bize veren Yüce Allah’tır. Allah, elindekini arkadaşlarıyla paylaşanları çok sever. Paylaşılan yiyecekler hiç eksilmez, aksine içine ‘bereket’ girer ve sevgiyle çoğalır.”

Bunu duyan Tarçın, rızkı verenin Allah olduğunu hatırlamış ve içindeki korku hemen uçup gitmiş. Gülümseyerek, “Tabii ki paylaşırım Cikcik, hadi içeri gel!” demiş.

İki arkadaş sıcacık yuvada sofraya oturmuşlar. Yemeye başlamadan önce hep birlikte “Bismillah” demişler. En tatlı fındıkları yiyip karınlarını güzelce doyurduktan sonra da kendilerine bu nimetleri veren Allah’a “Elhamdülillah” diyerek şükretmişler.

O kış Tarçın, yiyeceklerini ihtiyacı olan tüm arkadaşlarıyla paylaşmış. Bilge Baykuş’un dediği gibi, yiyecekleri hiç tükenmemiş! Çünkü yuvaya cimrilik yerine, sevgi ve Allah’ın bereketi dolmuş. Tarçın da ormanın en mutlu ve en cömert sincabı olmuş.